انسانِ فانی

من پذیرفته بودم که این غم هیچ‌وقت من رو رها نمی‌کنه. هنوز هم رها نکرده، ولی حالا من می‌تونم بخندم. می‌دونی یعنی چی؟ یعنی من برای اولین بار توی این زندگی می‌خوام زنده بمونم، حتی اگه مرگ میون ثانیه‌های فردا منتظرم نشسته باشه.